AREZZO

Miasto etruskiego pochodzenia rządzone w średniowieczu przez biskupów, dzieli się na część starą – położoną na wzgórzu, i nową – w dolinie pomiędzy Casentino i Val di Chiana. Spokój i górskie powietrze dają wytchnienie po zwiedzaniu Florencji.

Stare miasto wspina się ku gotyckiej katedrze (koniec XIII w.), zawierającej poza pięknymi witrażami naw bocznych marmurowy ołtarz główny z grobem św. Donata, patrona miasta, wykonany w płaskorzeźbie przez artystów toskańskich XIV w. Na ścianie lewej nawy, przy drzwiach zakrystii, świetny w kolorze i kompozycji fresk Riera delia Francesca ,,św. Magdalena”. Tuż obok wysoki, bogato rzeźbiony nagrobek arcybiskupa Guida Torlattl (XIV w.) – pana Arezzo I wodza gibelinów, który po klęsce pod Campaldino podniósł miasto do dawnej chwały. W segmentach płaskorzeźb przedstawione są sceny z życia dzielnego arcybiskupa. W kaplicy w lewej nawie znajdują się dwie piękne terakoty warsztatu delia Robbil (XV w.).

Przed katedrą u początku schodów zbiegających na Piazza del Comune – pomnik Ferdynanda de Medici projektu Giambolognl (XVI w.). Palazzo del Comune pochodzi z XIII w. Schodząc z placu ulicą Rlcasoll napotyka się co krok ciekawe w proporcjach i w detalu pałace I domy średniowieczne I renesansowe. W jednym z nich, na Piazza Landuccl na rogu via Murello, znajduje się Muzeum Sztuki Średniowiecznej I pinakoteka z dziełami Margaritona (XIII w.), Signorellego i Vasariego oraz zbiorami ceramik, brązów i marmurów.

Skręcając z Piazza Landucci w via Sassoverde znajdziemy się przed kościołem Son Domenlco (1275), gdzie w prostym, gotyckim wnętrzu znajduje się nad ołtarzem głównym sugestywny krucyfiks z XIII w. dzieło Cimabuego. Przy via Cavour na Piazza San Francesco stoi surowy kościół pod wezwaniem tegoż świętego, o niewykończonej i mało efektownej fasadzie (XII-XIV w.). Kryje on jednak w swych kaplicach dzieło malarskie ogromnej wartości, którym nie może poszczycić się żadne inne miasto. Są to freski Piero delia Francesca, malarza wczesnego renesansu, urodzonego w pobliskim Sansepoloro. Przedstawiają one sceny ze Starego i Nowego Testamentu, legendy o odnalezieniu Krzyża, walkę cesarza Konstantyna z Maksencjuszem oraz sen cesarza przed bitwą. Walory malarskie tego dzieła stały się tematem długich rozważań historyków sztuki, jednak prawdziwy amator malarstwa potrafi sam ocenić wspaniałe zestawienia kolorystyczne oraz monumentalną I śmiałą kompozycję.

Opodal, przy via Corso Italia, zobaczymy wielką bryłę bazyliki S. Maria delia Pieve (XI-XII w.). Ma ona oryginalną trzykondygnacjową kolumnową fasadę i potężną dzwonnicę ozdobioną ze wszystkich stron dwoma rzędami bifor (podwójnych okien), co dało jej nazwę „wieży stu otworów”. Romańskie rzeźby w portalach i fragmenty lombardzklej ornamentyki dodają ‚świątyni świetności. Wewnątrz widać wpływy gotyku. Gotycki jest także poliptyk (kompozycja złożona z wielu obrazów) w głównym ołtarzu słynnego sieneńczyka Piętro Lorenzettiego (pocz. XIV w.).

Wzdłuż prawej nawy ,,Pieve”, pod arkadą, wyjdziemy na Piazza Grandę o nieco pochyłej powierzchni, skąd można objąć wzrokiem apsydę ,,Pieve” rozczłonkowaną rytmami kolumn na modłę pizańską I urozmaiconą architekturą placu prezentującą najrozmaitsze formy – od średniowiecza do baroku. Osobliwością jest tu tzw. pałac braterstwa (Palazzo delia Frater- nita) stojący na skraju placu od strony „Pieve”. Budowla rozpoczęta w końcu XIV w. w stylu gotyckim, posiada renesansową nadbudowę z połowy XV w. i zwieńczona jest dzwonnicą z zegarem z XVI w. Na Piazza Grandę odbywa się corocznie gra rycerska zwana ..Giostra del Saracino” (turniej Saracena). Tradycja jej sięga ponoć XIII w., a zasady są następujące: „Rycerz” we wschodni strój. Chybiony cios powoduje gwałtowny obrót kukły, a ..ciężka ręka” zwalić może z konia niefortunnego jeźdźca. Zabawa odbywa się w asyście ,,giermków”, „heroldów” i „mieszczan” w średniowiecznych strojach i jest wielką atrakcją dla miasta i turystów (5 i 9 września).

W dolnym mieście (przy via Margaritone) znajduje się Muzeum Archeologiczne. W arkadach dawnego rzymskiego teatru mieścił się w XV w. klasztor Oliwetanów. Dziś cele klasztorne są salkami muzeum i zawierają unikalne egzemplarze sztuki greckiej, etruskiej i rzymskiej. Specjalnością rzemieślników Arezza były naczynia i wazy robione z tzw. „terra sigillata”, czyli glinki odciskanej w rzeźbionej formie (negatywie). Słynęło z nich miasto w latach 25 p.n.e. – 40 n.e. W pierwszej salce – fragment fryzu z etruskiej świątyni (V-IV w. p.n.e.) ze śladami polichromii. Jeźdźcy i konie w głębokie) płaskorzeźbie ujętej w ornamentowe gzymsy i zwieńczenia. Znaleziono go tuż za murem muzeum przy robotach ziemnych.

Podobne wpisy