SZTUKA

Wraz z mieszaniną szczepów, plemion i narodów ścierały się i przenikały wzajemnie na półwyspie obyczaje, kultury i dialekty, pozostawiając w różnych regionach kraju różnorodne i bogate nawarstwienia. Olbrzymie kamienne „mury cyklopów” i cylindryczne budowle na Sardynii („nauraghi”) sięgają epoki brązu, a surowe twierdze tajemniczego narodu Etrusków i ich wspaniale zdobione grobowce z widocznym wpływem wczesnej kultury helleńskiej w Tarquinii i w Chiusi) poprzedzają budownictwo rzymskie. Na południu, zasiedlonym już w VIII w. p.n.e. przez kolonistów greckich, kwitnące ośrodki kultury (Seliunt, Akagras, Syrakuzy) wpływały na rozrastającą się, wzdłuż szlaków bojowych i komunikacyjnych, potęgę Rzymu. Monumentalne budowle zdobywców, którzy szybko przyswoili sobie elementy etruskiej i greckiej architektury, zdumiewają rozmachem i skalą. Podbój Grecji (146 r. p.n.e.) podniósł kulturę duchową i materialną Rzymian na jeszcze wyższy poziom. Rzeźba rodzima i grecka oraz architektura osiągnęły swe apogeum za czasów Augusta (ostatnie lata p.n.e.) i następnych cesarzy.

Podobne wpisy