WERONA

Położona malowniczo w łuku Adygi, jest jednym z najpiękniejszych miast północnych Włoch, sławnym dzięki szekspirowskim kochankom i rycerskim tradycjom. W 86 r. p.n.e. została włączona do prowincji rzymskich królowie Gotów uczynili z Werony jedną ze swych stolic. W XII w. miasto rozkwitło i na czele ligi miast północnych Włoch zadało klęskę Fryderykowi I Barbarossie (1164). Po upadku dynastii niemieckiej wybrano burmistrzem (podestą) Mastina delia Scala, który dał początek dynastii panów Werony, rządzących do 1387 r. Przez krótki okres Werona pozostawała pod władzą mediolańskich Viscontich, a następnie przeszła pod panowanie Wenecji, dzieląc jej losy jako wierny sojusznik i stolica prowincji.

Z czasów rzymskich zachowały się w mieście: arena na rozległym Piazza Bró (w sezonie letnim odbywają się tu przedstawienia operowe), teatr rzymski za mostem Ponte Pietra. Brama Bankierów (Porta dei Borsari) przy Corso Cavour, łuk triumfalny przeniesiony z tej ulicy na pobocze Castel Vecchio, oraz Brama Lwów (Porta dei Leoni) na rogu via Cappello i via Leoncino, przez którą krytym gankiem pędzono – dostarczane rzeką – Iwy, wprost na arenę.

Na miejscu dawnego forum usytuowany jest centralny plac – Piazza d’Erbe, z wieżami Lamberti i Gardello (XIV w.), zwieńczonymi charakterystycznymi gibelińskimi blankami ,,w ogon jaskółczy”. Przylega do niego późnorenesansowy Palazzo Maffei (projekt arch. Sanmicheli). Na placu fontanna ,,Madonna Verona”, zbudowana z rzymskich reliktów, i kamienny baldachim, pod którym w XII w. stało krzesło sprawującego sądy podesty. Pod łukiem La Crosta prowadzi przejście na Piazza Dante, z pomnikiem poety, który znalazł na dworze Bartolomea delia Scala pierwsze schronienie. Za pomnikiem renesansowa Loggia del Consiglio (1476, projekt arch. Fra Giocondo), naprzeciw kompleks Xll-wiecznych gmachów Palazzo delia Ragione z dekoracyjnymi gotyckimi schodami w podwórcu. Pod arkadą, w końcu placu, znajduje się zespół gotyckich grobowców Scaligerich, zaś nad wejściem do romańskiego kościoła S. Maria Antica – grobowiec największego z rodu Can Grande z jego pomnikiem konnym (XIV w.).

Podobne wpisy